<< Terug naar het nieuwsoverzicht van 2001

Brand was te groot om leuk te zijn

door Martijn van Beek

's-HEERENBERG - Commandant Rob Nederhoff dacht al heel wat meegemaakt te hebben. Maar de brand zondag 11-03-in 's-Heerenberg tartte zelfs het voorstellingsvermogen van een ervaren brandweerman. ,,Je voelt je heel klein tegenover zoiets machtigs.''

Wanneer een dag later om half drie de brandweer zich terugtrekt van het zwartgeblakerde industrieterrein, breekt voor de brandweercommandant van de korpsen Bergh en Wehl even een rustig moment aan na twintig hectische uren. Staande tussen een brandweerwagen en de mobiele commandopost heeft hij de tijd om zijn relaas te doen.
Een 'mooie' brand was het niet, vindt hij. ,,Daar was het veel te groot voor. We moesten de kop er serieus bij houden. Ik denk dat veel van de jongens geïmponeerd waren. Dat ze stiekem dachten: een beetje is leuk, maar dit is me te gortig.''
De Zeddammer stond zelf ook versteld van de enorme vuurzee. ,,De vlammen laaiden op als een wervelwind - dat had ik alleen ooit eerder gezien bij een natuurbrand. En dan de hitte, echt verzengend. Tegenover zoiets machtigs, voel je je als mens heel klein. Dan weet je dat je met zijn allen zorgvuldig moet samenwerken om het te kunnen overwinnen.''
Tweehonderdvijftig brandweermensen zijn ingezet om het vuur, dat drie bedrijven in de as legde, te bestrijden. Nederhoff gaf leiding aan de operatie.
Toevallig was hij ook degene met piketdienst in de Achterhoek. De Zeddammer was net zijn belastingformulieren aan het invullen, toen de pieper ging.
Een plastic producent, een dak met asbest, omliggende bedrijven met zeer brandbaar materiaal en een strakke wind die rook en stof naar een woonwijk blaast; uit de melding bleek hem al dat alle ingrediënten voor een gigantische klus aanwezig waren. ,,Ik heb meteen, nog op de oprit, de sirene aangezet van mijn dienstauto en nog onderweg al andere korpsen ingeschakeld.''
Ter plekke bleek het inderdaad een stevige kluif. ,,De vonken spatten er af - door de asbest, dat springt alle kanten op. Dat de twee loodsen van Moram niet te houden waren, kon je in één oogopslag zien'', zegt Nederhoff.
Hij besloot alles te zetten op het behoud van de productiehal. ,,Daar stond een trafo, was olie opgeslagen.'' Ondoenlijk: gesmolten plastic stroomde van pallet naar pallet en zorgde voor een kettingreactie. De vlammen sloegen over het betonnen dak over naar een loods van Wim Bosman. Pas daar werd de brand gestopt.
Voor een aantal andere bedrijven is de toestand zeer kritiek geweest, zegt Nederhoff. ,,We hebben geluk gehad dat de wind draaide. Daardoor bleef Homan behouden, evenals het kantoor van Furness. Daar waren de ruiten al van gebarsten. We kregen het vuur in die hoek net op tijd onder controle. Dat heeft niet meer dan twee, drie minuten gescheeld.''
Angst dat de brand over zou slaan naar De Tuger, de woonwijk ten noorden van het industrieterrein, heeft hij niet gehad. ,,Ik kan me voorstellen dat de mensen 'm daar wel knepen. Die zagen een grote zwarte wolk hun kant op drijven. Qua volksgezondheid dreigde inderdaad eventjes gevaar, maar wat brand betreft niet.''
In de hectiek was hij soms zelf kwijt welke eenheid, waar precies bezig was. ,,Dat ben ik toen maar op papier gaan zetten.'' Verder denkt Nederhoff dat, hoewel de officiële evaluatie nog moet volgen, de korpsen een prima prestatie hebben geleverd. Over de inzet van 'zijn' jongens niets dan goeds: ,,Dat is het positieve van zo'n grote brand: we moesten er flink aan trekken, maar weten nu ook wat we kunnen. Ik ben nu moe, maar ook erg trots op de jongens.''

bron: Gelders Dagblad